HAVALIMANI

Όπως έχω γράψει και παλιότερα, ένα από τα πλέον σημαντικά προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας είναι το χρηματιστήριο. Δικαίως  κατά τη γνώμη μου το πιο γνωστό σύγχρονο κίνημα στην Αμερική είναι αυτό της κατάληψης της Wall Street. Οι Αμερικάνοι έχουν βρει την ρίζα του κακού. Και αυτό γιατί αντί για χρηματοδότης και επενδυτικός μοχλός των επιχειρήσεων, το χρηματιστήριο έχει μετατραπεί σε λοτταρία που κληρώνει κάθε δευτερόλεπτο, και σε πεδίο πλουτισμού των επονομαζόμενων opinion makers όπως οι πολιτικοί (βγαίνουν και λένε μια ατάκα και το χρηματιστήριο ανεβαίνει ή πέφτει), οι οίκοι αξιολόγησης (λέτε πριν δημοσιοποιήσουν τις αξιολογήσεις τους να μην έχουν ήδη κάνει τις κινήσεις τους στα χρηματιστήρια;) και άλλοι.

Μια μέθοδος αλλαγής της φυσιογνωμίας του χρηματιστηρίου θα ήταν η υποχρεωτική μακροπρόθεσμη επένδυση σε αυτό. Όπως κάποιος κλείνει τα λεφτά του για κάποιους μήνες σε μία τράπεζα και μόνο μετά μπορεί να πάρει κέρδη, ομοίως και στο χρηματιστήριο κάποιος που αγοράζει μετοχές να μπορεί να τις πουλήσει μετά από τουλάχιστον ένα έτος. Ποιον κοροϊδεύει όταν "επενδύει" σε μια μετοχή για μια ημέρα; Έπιασαν τα λεφτά του τόπο και η εταιρία αναπτύχθηκε για να βγάλει τα κέρδη του;

Να δείτε που σε αυτή την περίπτωση οι επενδύσεις θα γίνονται σε σωστές εταιρίες οι οποίες θα προσφέρουν τελικά τα αντίστοιχα οφέλη στους μετόχους.

Εδώ και δύο περίπου μήνες ισχύει ένας νέος νόμος για τα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Ένας νόμος ο οποίος δεν έχει αρχίσει ακόμα να εφαρμόζεται και κανένας πρύτανης δεν θέλει να τον εφαρμόσει. Όμως, πέρα από την στείρα άρνησή του, κανείς δεν προτείνει τρόπους να μετατραπούν σε θετικά τα σκοτεινά και επικίνδυνα σημεία του όπως τα είχα αναλύσει στο άρθρο μου της 4/12/2010 (σχεδόν ένα χρόνο πριν).

Είναι κρίμα πάντως οι Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι να μην είναι ανοιχτοί σε αλλαγές και να μην ψάχνουν την ευκαιρία σε ένα καινούργιο σύστημα. Βέβαια αυτό δεν ισχύει για τους αφανείς καθηγητές που δουλεύουν καθημερινά και υπερωριακά για να προχωρήσουν μπροστά σε ένα σύστημα που ουδόλως προάγει την αριστεία αλλά συνήθως την υποταγή σε συμφέροντα και στην "αυθεντία" του παλιού καθηγητή και του κατεστημένου. Έτσι λοιπόν το κατεστημένο θεωρεί ότι η διοίκηση που ασκεί στα Πανεπιστήμια είναι αγαστή και ενάρετη όμως αυτή η θεώρηση μάλλον είναι biased. 

Λείπουν σημαντικά στοιχεία άσκησης διοίκησης στα Ελληνικά Πανεπιστήμια. Πρώτα από όλα λείπει το στοιχείο του μάνατζμεντ και της συνέχειας της διοίκησης. Οι μόνοι στόχοι που υπάρχουν είναι αυτοί της εξέλιξης των ΔΕΠ και από εκεί και πέρα οι προσωικοί στόχοι και φιλοδοξίες του καθενός. Δεν είναι σπάνιο με την αλλαγή των πρυτανειών να αλλάζουν ολοκληρωτικά οι στόχοι των Πανεπιστημίων και να ακυρώνονται οι προσπάθειες των προηγούμενων από τους καινούργιους επειδή οι προσωπικοί στόχοι τους είναι διαφορετικοί. Άρα ένα μέλος ΔΕΠ που φτάνει στη βαθμίδα του καθηγητή έχει πάρει σύνταξη, ακόμα και αν είναι στην ηλικιακή δεκαετία των 40. Κανείς δεν θα του ξαναζητήσει ποτέ τίποτα. Κανένας δεν αμείβεται ανάλογα με την απόδοσή του σε διάφορους ακαδημαϊκούς στόχους. Ο νέος νόμος έρχεται να τα αλλάξει αυτά και να δώσει τη δυνατότητα στα Πανεπιστήμια αφενός να πάρουν στη διοίκηση τα προσόντα που τους λείπουν, αφετέρου να αμείψουν την καλή απόδοση ενός στελέχους.

Άρα λοιπόν σήμερα θα έπρεπε να συζητάμε για το προφίλ των ανθρώπων που θα θέλαμε να έχουμε στα συμβούλια των Πανεπιστημίων. Ποιοι θα πρέπει να είναι αυτοί; Τι προσόντα θα πρέπει να έχουν; Με ποιο τρόπο θα επιλέξουμε κάποιους υποψηφίους; Εάν το Ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν απαντήσει σωστά σε αυτά τα ερωτήματα θα καταντήσει να έχει στα συμβούλιά του συνταξιούχους δημάρχους, βουλευτές, παπάδες, ηθοποιούς, μεγαλοσυνδικαλιστές, και άλλους τύπους ανθρώπων οι οποίοι έχουν τον τρόπο να κερδίζουν μια εκλογική διαδικασία. Αυτή όμως η πρακτική θα οδηγήσει στον κομματισμό των συμβουλίων και την συντήρηση μιας χρεωκοπημένης νοοτροπίας στα Πανεπιστήμια. Κατά τη γνώμη μου τα Πανεπιστήμια θα πρέπει να περιγράψουν το προφίλ του υποψηφίου ώστε να προσεγγίσουν χρήσιμους για αυτά ανθρώπους. Έτσι λοιπόν, και για να ξεκινήσουμε από κάπου, τα τυπικά προσόντα ενός υποψηφίου θα πρέπει να είναι καλύτερα από αυτά του γραμματέα του ιδρύματος (δεν μπορεί ο γραμματέας να έχει περισσότερα προσόντα από τους διοικούντες). Για να δούμε ποια είναι αυτά:

α) πτυχίο Α.Ε.Ι. 

β) τουλάχιστον πενταετής τεκμηριωμένη προϋπηρεσία και εμπειρία σε θέματα οικονομικής διαχείρισης και διοίκησης και 

γ) άριστη γνώση και, σε περίπτωση έλλειψης υποψηφίων με άριστη γνώση, πολύ καλή γνώση τουλάχιστον μιας (1) ξένης γλώσσας, κατά προτίμηση της αγγλικής. 

Συνεκτιμώμενα προσόντα: 

Μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών, πιστοποιημένη γνώση ηλεκτρονικών υπολογιστών, προϋπηρεσία σε ανάλογη θέση σε Α.Ε.Ι. και όποιο άλλο προσόν θεωρεί ο υποψήφιος ότι μπορεί να συμβάλλει πρόσθετα, στην αξιολόγησή του. 

Το δεύτερο σκέλος (β) των προσόντων νομίζω ότι είναι αυτό που θα πρέπει να προδιαγράψει καλύτερα το κάθε ΑΕΙ. Παραδείγματα προσόντων που πιθανώς χρειάζονται είναι τα:

Διοίκηση Ανθρωπίνων Πόρων (ΔΑΠ). Κάθε ΑΕΙ είναι ένας οργανισμός με ανθρώπινους πόρους οι οποίοι πρέπει να διοικηθούν. Η ΔΑΠ περιλαμβάνει την προσέλκυση, επιλογή, ανάπτυξη, αξιοποίηση και προσαρμογή των ανθρωπίνων πόρων στον εργασιακό χώρο με σκοπό την αύξηση της εργασιακής τους ικανοποίησης και την ανάπτυξή τους πετυχαίνοντας έτσι την αποτελεσματικότητα στην εργασία. Κατά τη γνώμη μου ΔΑΠ στα Ελληνικά Πανεπιστήμια συντελείται υποτυπωδώς για τα μέλη ΔΕΠ μέσω της διαδικασίας εξέλιξης. Όσον αφορά το λοιπό προσωπικό, κανείς, πέρα του άμεσα προϊσταμένου, ο οποίος μπορεί να μην γνωρίζει καν τι είναι ΔΑΠ, δεν ασχολείται ώστε να εφαρμόσει αρχές διοίκησης ανθρωπίνου δυναμικού. Το λοιπό προσωπικό μπορεί μεν να μην είναι τόσο κρίσιμο για τη λειτουργία του Πανεπιστημίου όσο τα ΔΕΠ, παρόλα αυτά μπορεί να συμβάλλει σημαντικά στην επίτευξη των στόχων του ιδρύματος.

Τεχνογνωσία στην παραγωγή και εκμετάλλευση πατεντών. Οι πατέντες μπορούν να φέρουν χρήματα και φήμη σε ένα ίδρυμα. Ακόμα περισσότερο, ειδικά όταν γίνονται σε συνεργασία με τη βιομηχανία, οι πατέντες μπορούν να φέρουν την δυνατότητα να στέλνονται απόφοιτοι για εργασία (πρακτική ή μόνιμη) στις συνεργαζόμενες εταιρίες με τις οποίες το ίδρυμα αποκτά προνομιακή σχέση. Ένας δικηγόρος πατεντών για παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ένας χρήσιμος πόρος για ένα ίδρυμα.

Logistics. Ως μεγάλοι οργανισμοί, τα Πανεπιστήμια χρειάζονται μεγάλες ποσότητες προμηθειών, οι οποίες πρέπει να είναι στη θέση τους τακτικά ώστε να προχωρά αρμονικά η εκπαιδευτική και ερευνητική διαδικασία.

Αρχιτεκτονική χώρου, εργονομία. Ένας μεγάλος χώρος δεν είναι πάντα προφανές το πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί καλύτερα ώστε να καλύψει με τον καλύτερο τρόπο κτιριακές ανάγκες ή και εργασιακές ανάγκες.

Ασφάλεια και Υγιεινή στην Εργασία. Ένας εργασιακός χώρος πρέπει να πληροί αρκετές προϋποθέσεις ασφαλείας οι οποίες λείπουν από πολλά Ελληνικά Πανεπιστήμια. Για παράδειγμα δεν γίνονται ασκήσεις εκκενώσεως κτιρίων, δεν υπάρχει τηλέφωνο που μπορεί κάποιος να καλέσει σε έκτακτη ανάγκη, δεν υπάρχουν διαδικασίες χειρισμού αποβλήτων ή μπάζων, κλπ.

Επίσης σημαντικό για τα ιδρύματα θα είναι το να κατορθώσουν να φέρουν στα συμβούλια άτομα με προϋπηρεσία σε συμβούλια διοίκησης πετυχημένων Πανεπιστημίων (πολύ ψηλά στις λίστες σύγκρισης ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, σαν αυτή της ARWU). Τέτοιοι υποψήφιοι θα μπορέσουν να φέρουν έναν αέρα ανανέωσης στα ιδρύματά μας χωρίς απαραίτητα να εφαρμόσουν τα ίδια που κάνανε στο άλλο Πανεπιστήμιο. Αρκεί να έρθουν να φέρουν ιδέες και σε συνεργασία με τα άλλα μέλη του συμβουλίου να τις προσαρμόσουν στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Πέρα από τα παραπάνω μπορεί κάποιο συγκεκριμένο ίδρυμα να θέλει να λειτουργήσει κάποιο Πανεπιστημιακό Τυπογραφείο (ακολουθώντας πιθανώς το πρότυπο του Πανεπιστημίου Κρήτης). Σε αυτή την περίπτωση θα ήταν πιθανό να αναζητούσε στο συμβούλιό του κάποιον με προϋπηρεσία στις εκδόσεις. Το αντίστοιχο θα μπορούσε να συμβεί εάν κάποιο Πανεπιστήμιο έθετε σαν στόχο τη δημιουργία θερμοκοιτίδας επιχειρήσεων. Γενικά, και ανάλογα με τους στόχους του, κάθε Πανεπιστήμιο μπορεί να αναζητήσει άτομα με γνώσεις στη διοίκηση συγκεκριμένων έργων ή χώρων.

Με τα παραπάνω δεν θέλω να εξαντλήσω τις πιθανότητες και τις επιλογές που κάποιο ίδρυμα μπορεί να κάνει, όμως θέλω να δείξω ότι εκμεταλλευόμενο το νέο νόμο, κάποιο ΑΕΙ έχει πλέον τον τρόπο να φέρει ένα στέλεχος στη διοίκησή του με εμπειρία την οποία σπάνια έχουν οι πρυτάνεις. Ακόμα και αν θεραπεύουν επιστημονικά κάποιο από αυτά τα αντικείμενα, είναι διαφορετικό το να το ασκήσουν επαγγελματικά - αυτό δηλαδή που χρειάζεται το κάθε ίδρυμα.

Άρα είναι σημαντικό για κάθε ίδρυμα να ανοίξει τώρα τον διάλογο για το προφίλ των ανθρώπων που θα αναζητήσει για υποψηφίους για τα νέα συμβούλια. Μόνο έτσι θα φέρει το προσωπικό που χρειάζεται και θα καταφέρει να μετατρέψει το φαινομενικό μειονέκτημα του νόμου της Διαμαντοπούλου σε στρατηγικό πλεονέκτημα. Γιατί όπως είναι γνωστό στην θεωρία της διοίκησης κάθε αλλαγή κρύβει και μια ευκαιρία. Αντί να αντιστεκόμαστε σε κάθε αλλαγή είναι πιο σοφό να αναζητούμε την ευκαιρία - γιατί ο κόσμος γυρίζει και αλλάζει είτε το θέλουμε είτε όχι.

Εάν δείτε έναν πλούσιο να προτείνει να φορολογηθεί περισσότερο ή να θέλει να βοηθήσει τη χώρα του τότε σίγουρα εχει τρελαθεί.

Πρόσφατο παράδειγμα μία από τις πλουσίοτερες κυρίες της Ευρώπης, η Liliane Bettencourt, κληρονόμος της L'Orιal, επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος. Είναι ένας από τους κύριους μετόχους της L'Orιal και με περιουσία που εκτιμάται σε περισσότερα από 23 δισεκατομμύρια δολλάρια, μία από τους πλουσιότερες γυναίκες στον κόσμο. Σύμφωνα με το περιοδικό Forbes, η Liliane Bettencourt στην ηλικία των 88 είναι το δεύτερο πλουσιότερο άτομο στην Γαλλία.

Η κυρία λοιπόν αυτή, μαζί με άλλους δεκαπέντε πλούσιους Γάλλους, έστειλε στο τέλος του Αυγούστου ένα γράμμα στο Γαλλικό Δημόσιο ταμείο ζητώντας του να φορολογήσει περισσότερο τους έχοντες και κατέχοντες προκειμένου να ξεσπάσει μία οικονομική κρίση (δείτε του γράμμα τους εδώ). Παραδέχονται οι πλούσιοι αυτοί ότι έχουν επωφεληθεί από το Ευρωπαϊκό περιβάλλον για να αυξήσουν τη δύναμή τους και θέλουν να συνεισφέρουν προκειμένου να κινδυνεύσει η Ευρώπη να αποσταθεροποιηθεί.

Αυτά έλεγε λοιπόν η κυρία Bettencourt στις 23/8/2011. Σήμερα 17/10/2011 διάβασα στο BBC την είδηση πως η περιουσία της κυρίας Liliane Bettencourt περνάει υπό τον έλεγχο της κόρης της Φρανσουάζ με δικαστική απόφαση. Σύμφωνα με την τελευταία η κυρία Bettencourt αδυνατεί πλέον, λόγω της  μειωμένης ψυχικής υγείας της, να διαχειριστεί την περιουσία της και αυτή περνάει στην κηδεμονία της κόρης της. 

Αμ δε που θα πήγαινε στην διάσωση της Ευρώπης η κληρονομιά....

Στην Ελλάδα αυτές τις μέρες βιώνουμε ένα άκρως πρωτότυπο φαινόμενο. Οι άνθρωποι που εδώ και 30 χρόνια βάλθηκαν να χρεωκοπήσουν την Ελλάδα έχουν έρθει - ως μεσσίες - να την σώσουν από τη χρεωκοπία. Μα είναι δυνατόν να συμβεί αυτό; Δυστυχώς όχι. 

Οι κυβερνώντες «εκλέχτηκαν» μέσα από έναν μηχανισμό ο οποίος βασίζεται στις πελατειακές σχέσεις. Έτσι, εάν δουλέψουν προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός νέου σύγχρονου κράτους, αμέσως έρχονται σε σύγκρουση με τους ψηφοφόρους τους. Αποτέλεσμα; Όποιος διορίζεται θεωρεί ότι βολεύετηκε και δουλεύει εάν θέλει και όσο θέλει. Επόμενο αποτέλεσμα; Το κράτος δεν μπορεί να εμπιστευτεί τον εαυτό του. Παράδειγμα το τέλος ακινήτων που θα εισπραχθεί μέσω της ΔΕΗ γιατί η εφορία δεν μπορεί να το εισπράξει. Άλλο παράδειγμα; Το κτηματολόγιο. Ποτέ δεν τελείωσε (ούτε θα τελειώσει), ενώ οι δήμοι έχουν παραγγείλει τα δικά τους γεωγραφικά πληροφοριακά συστήματα και η εφορία το δικό της (για τα Ε9). Γιατί γίνεται αυτό; Μα επειδή σε κάθε έργο ειπεισέρχονται φακελλάκια και μίζες. Έτσι σφενός δεν συμφέρει ένα έργο να τελειώνει και να καλύπτει τις ανάγκες του κράτους, αφετέρου δεν πρέπει αυτό να καλύπτει πολλές υπηρεσίες. Πως θα φάνε και οι άλλοι; Έτσι για παράδειγμα κάθε Καποδιστριακός Δήμος είχε αγοράσει το δικό του πληροφοριακό σύστημα.  

Ένα άλλο φοβερό φαινόμενο είναι οι Ανώνυμες Εταιρίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα (βλέπε Κτηματολόγιο ΑΕ, δημοτικές επιχειρήσεις για λειτουργία καντίνας σε παραλία με δυο-τρεις αντιπροέδρους, κ.α.). Αυτές οι εταιρίες είχαν δύο αποτελέσματα. Αφενός κάνανε τη δουλειά που αλλιώς θα κάνανε ιδιώτες ώστε να μην ανοίγουν θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αφετέρου λειτουργούσαν (και λειτουργούν) ως μαγαζάκια παραγόντων όπου διόριζε ο κάθε δήμαρχος, βουλευτής ή υπουργός (ανάλογα με το μέγεθος).

Τώρα η Τρόικα - και σωστά - ζητά να κλείσουν αυτά τα μαγαζάκια των βολεμένων. Είναι δυνατόν να τα κλείσουν αυτοί που κυβερνούν; Αφού αυτοί τα άνοιξαν, οι μπράβοι τους και οι χειροκροτητές τους «δουλεύουν» σε αυτά. Εγώ πιστεύω ότι αν είναι να απολυθούν κάποιοι ο μόνος εύκολος στόχος είναι οι διορισμένοι με τον νόμο Παυλόπουλου. Αυτοί αφενός ρέπουν προς τη Νέα Δημοκρατία ως ψηφοφόροι (η οποία τους διόρισε), αφετέρου δεν έχουν διοριστεί με ΑΣΕΠ ώστε να προκαλέσουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Παρόλο που το τελευταίο εδώ και καιρό κανείς δεν το υπολογίζει και είναι και η ύβρις που έχουν διαπράξει οι πολιτικοί μας.

Για να μην μιλήσω για τις σπατάλες που συνεχίζουν να γίνονται κανονικά στο δημόσιο. Δυστυχώς με αυτούς τους ανθρώπους νομίζω δεν μπορούμε να πάμε μπροστά, μας ξεφτιλίζουν και μας ξαναξεφτιλίζουν παγκόσμια. Βγήκε ο Κωστάκης και είπε στους Ευρωπαίους ότι τα στατιστικά στοιχεία που έδινε η κυβέρνηση Σημίτη ήταν κατασκευασμένα και τους έδωσε τα σωστά (ηθικός και φιλαλλήθης ων). Μετά βγήκε ο Γιωργάκης και είπε το ίδιο για τον Κωστάκη, ως τιμιότερος του τιμίου. Μα ως πότε θα σας πιστεύουνε; Οι Γερμανοί βρήκαν ενόχους στη siemens που χρηματίζανε πολιτικούς. Εμείς όμως δεν βρήκαμε ενόχους να τα παίρνουνε...

έγινε από έναν "συνταγματολόγο". Αρχίζω να πιστεύω ότι ο Βενιζέλος πήρε το διδακτορικό και την έδρα στο Πανεπιστήμιο όπως το πήρε και η Νατάσα Καραμανλή. Αλλιώς δεν εξηγείται η δήλωσή του: "Έπρεπε να πω πικρές αλήθειες κι έπρεπε να αναλάβω την ευθύνη για σκληρά μέτρα που ενέχουν και το στοιχείο της αδικίας, τα οποία όμως είχαν καταστεί εκ των πραγμάτων αναγκαία". Εκτός του ότι είναι σόκιν, η δήλωσή του αυτή νομιμοποιεί αυτόν που ψάχνει λεφτά - όπως η κυβέρνησή του - να αδικεί κάποιους ώστε να βρει λεφτά!!! Με την ίδια λογική, και ο πολίτης εάν δεν έχει λεφτά μπορεί να αδικήσει κάποιον άλλο (π.χ. να τον κλέψει) ώστε να βρει!!! Όλοι όσοι διαπράττουν αδικίες μπορούν να βρουν ένα λόγο να σου πουν ότι είχαν ανάγκη τα λεφτά...

Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση της Ελλάδας δρα ως ένας κοινός απατεώνας. Επιβάλλει χαράτσια εν είδει τέλους επιτηδευματία και πρόσθετων τελών, τα οποία που οδηγούν; Μα φυσικά στο τέλος του επιτηδευματία! Είναι δυνατόν να επιβάλλει τέλος το οποίο βαρύνει εξίσου τον νέο ιατρό, μηχανικό, νομικό, κλπ με αυτόν πυ είναι 10-20-30 χρόνια στο επάγγελμα; Γιατί δηλαδή τον νέο πρέπει το σύστημα να τον καταβροχθίσει; Επίσης, είναι δυνατόν να επιβάλλει χαράτσι στον ελέύθερο επαγγελματία και όχι σε μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων; Είναι δυνατόν ένας επιχειρηματίας που μοχθεί όπως και ο εργαζόμενος (για να μην πω παραπάνω αφού δουλεύει χωρίς ωράρια και με μεγάλες ευθύνες) να καλείται να πληρώσει περισσότερο φόρο και μάλιστα να αντιμετωπίζεται από το σύστημα ως κλέφτης;

Για μένα εάν θέλει ο Βενιζέλος και η κυβέρνηση του Γιωργάκη να διορθώσουν τα κακά της Ελλάδας οφείλουν να εξαλείψουν τις αδικίες που έχουν γίνει και όχι να δημιουργούν καινούργιες. Παράδειγμα δεν μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που υπάγονται σε νέα και παλιά ασφαλιστικά. Κοινή ασφάλιση για όλους, κοινά ασφάλιστρα, κοινή σύνταξη. Δεν μπορεί η "δοξασμένη" γενιά του Πολυτεχνείου να παίρνει συντάξεις που η δική μας δεν θα τις πάρει ούτε ως τελικό μισθό. Δεν μπορεί ο νέος εργαζόμενος να δουλεύει για να πάρει ο παλιός παχυλές συντάξεις και το μέλλον του να φαίνεται διαφορετικό.

Για αυτό λοιπόν δηλώνω πλήρως απογοητευμένος από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και πλέον πεπεισμένος ότι είναι επικίνδυνη για τη χώρα. Σα δε ντρέπονται λίγο... Όξω!

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν. Τι γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις; Μια περίπτωση είναι η εταιρία να κλείσει και τα κομμάτια της να βγουν στο σφυρί. Μια άλλη περίπτωση είναι η εταιρία να εξαγοραστεί από μια άλλη η οποία θα "αγοράσει" και τις υποχρεώσεις της όμως έχοντας την τεχνογνωσία να την βγάλει από το τέλμα.

Ο Γιωργάκης και η παρέα του δυστυχώς έχουν διαλέξει το πρώτο. Να βγάλουν στο σφυρί όλη την περιουσία του Ελληνικού κράτους. Επειδή θα βγει στο σφυρί η τελευταία θα πουληθεί όσο όσο σε αετονύχιδες μεσίτες οι οποίοι δεν θα κοιτάξουν πως να την αξιοποιήσουν ολιστικά αλλά θα αξιοποιήσουν τα φιλέτα και θα αφήσουν τα άλλα κομμάτια να μαραθούν. Αυτό οδηγεί σε λύσεις τύπου Άγιος Δομίνικος όπου οι παραλίες και τα παραθεριστικά κέντρα είναι χωρισμένα με τοίχους από την υπόλοιπη χώρα. Στις παραλίες οι τουρίστες ζουν πλουσιοπάροχα σερβιρόμενοι από τους τυχερούς Δομικικανούς ενώ στην ενδοχώρα βασιλεύει η μιζέρια και η ανομία.

Η πιο σωστή λύση κατά τη γνώμη μου είναι η εκποίηση του συνόλου ώστε αυτός που θα το πάρει να πρέπει να το αναπτύξει όλο μαζί και για να ευημερήσει να πρέπει να ευημερήσει όλη η χώρα. Άρα θα πρέπει να βρούμε έναν στρατηγικό επενδυτή ο οποίος να γνωρίζει από ανάπτυξη χωρών και να πάρει όλη τη διαχείριση για 99 χρόνια ας πούμε (όπως γινόταν παλιά στις αποικίες). Η μαγκιά θα είναι να μπορεί να εισπράττει μόνο από το κρατικό εισόδημα έτσι ώστε να αναγκαστεί να κάνει το κράτος να προοδεύσει για να πάρει έσοδα (η διαφορά με τις αποικίες). 

Καλοί τέτοιοι διαχειριστές θα μπορούσαν να είναι οι Γερμανοί, κράτη τα οποία έχουν δείξει ότι δίνουν βάρος στην αξιοποίηση των πόρων τους. Μην ξεχνάμε ότι όταν βάλαμε στο τιμόνι της εθνικής ποδοσφαίρου τον Ρεχάγκελ  πήραμε το Euro!

Επίσης, εάν κάνουμε διεθνή τον διαγωνισμό θα πάρουμε και πολλές προσφορές ώστε να επιλέξουμε και το μέλλον μας. Γιατί σήμερα δεν έχει πτωχεύσει η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα με πόρους και ομορφιά. Αυτό που έχει πτωχεύσει είναι το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας και ο δικομματισμός. Το μεγάλο ατού αυτής της στρατηγικής είναι πως την επόμενη μέρα όλοι οι πολιτευτές μας θα βγουν στην ανεργία! Θα τους ξεφορτωθούμε και σε 99 χρόνια οι νέες γενιές θα φτιάξουν πολιτικούς σχηματισμούς που δεν θα έχουν σχέση με τα τζάκια της εποχής μας.

Ενάμιση χρόνο μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ ακόμα περιμένουμε να δούμε την επανεκκίνηση της οικονομίας που μας υποσχέθηκε ο Γιωργάκης. Κατά τη γνώμη μου αυτή του η ατάκα περίκλειε τις ελπίδες του Ελληνικού λαού για τη νέα διακυβέρνηση. 

Δυστυχώς, αντί για επανεκκίνηση, ακόμα η Ελληνική οικονομία βυθίζεται με έρμα την αδράνεια, την ατολμία, την προσκόλληση του πολιτικού και μη προσωπικού της στις αμαρτίες του παρελθόντος. Τι θα έπρεπε να έχει γίνει; Μα φυσικά να μας πούνε τι μπορούν να πληρώνουν με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν και από κει και πέρα να θέτουν στόχους σε κάθε επίπεδο της ιεραρχίας για την βελτίωση της θέσης του κάθε ανθρώπου. Ότι δηλαδή θα γινόταν σε μια επιχείρηση που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. 

Η γιαγιά μου κάποτε μου έλεγε μια ιστορία για τον αδερφό της ο οποίος δούλευε σε μια αεροπορική εταιρία του Βελγίου (Ραβένα θαρρώ;) η οποία αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και το φάσμα της χρεωκοπίας. Τι έκανε τότε η διοίκηση της εταιρίας; Κάλεσε τους εκπροσώπους των εργαζομένων και τους εξέθεσε την κατάσταση και τους είπε ότι για να σωθεί η εταιρία πρέπει να περικοπούν σοβαρά οι μισθοί τους. Όμως δεν σταμάτησε εκεί, τους είπε πόσο ακριβώς θα μειωθούν οι μισθοί τους αλλά και τι στόχους θα πρέπει να πετυχαίνουν κάθε χρόνο για να βελτιώνουν τη θέση τους. Αποτέλεσμα; Οι σύλλογοι των υπαλλήλων συμφώνησαν με το σχέδιο και η εταιρία σύντομα ορθοπόδησε και έφτασαν όλοι να πάρουν και καλύτερους μισθούς και να συνταξιοδοτηθούν καλά από εκεί (τουλάχιστον έτσι έγινε με το θείο μου).

Η κυβέρνησή μας έχει φτάσει μέχρι εκεί που μας λέει ότι έχει πρόβλημα. Αδυνατεί να υπολογίσει πόσο πρέπει να μας ρίξει τους μισθούς έστω και μεσοπρόθεσμα και να το κάνει ώστε να γίνει βιώσιμη. Αδυνατεί να πιάσει τον καθένα από το προσωπικό της και να του πει τι πρέπει να κάνει (να του θέσει στόχους) έτσι ώστε να βγει η χώρα από την κρίση. Δηλαδή το λιθαράκι που πρέπει να βάλουμε όλοι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Το μόνο που υπάρχει είναι το συνεχές σφίξιμο του ζωναριού. ΜΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ; Πότε ξεκινά από την αρχή η οικονομία;

Πότε θα δημιουργηθεί ένα σταθερό οικονομικό περιβάλλον που να ευνοεί τις επενδύσεις; Εάν εγώ έχω δέκα δραχμές στην τσέπη στο υπάρχον περιβάλλον τις φυλάω σαν τα μάτια μου. Δεν ξέρω πως θα ξημερωθώ αύριο. Εάν όμως ήξερα που έχω φτάσει με τις σπατάλες του παρελθόντος, τι έχω στα χέρια μου, τότε το πιο πιθανό είναι ότι από αυτές τις δέκα δραχμές θα επένδυα τις δύο, τις πέντε, τις εφτά.

Εάν υποθέσουμε ότι είμαι υπάλληλος υπουργείου, δήμαρχος, δάσκαλος δεν θα έπρεπε να γνωρίζω πως πρέπει να λειτουργήσω ώστε να βοηθήσω τη χώρα; Π.χ. θα μπορούσε να με πιάσει το Πανεπιστήμιο, ο Πρύτανης, ο υπουργός Παιδείας και να μου πει ότι για να βοηθήσω την κατάσταση και να βελτιώσω μεθαύριο το μισθό μου, πρέπει να δημιουργήσω σεμινάρια για ανέργους, ή να εκπαιδεύσω φοιτητές σε μια νέα τεχνολογία ή τέλος πάντων κάτι πέρα από το να συνεχίζω να κάνω αυτό που έκανα μέχρι σήμερα. Γιατί πιστεύω ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει να προσπαθήσει να βάλει ένα λιθαράκι για να σωθεί η χώρα και να προοδεύσουν αύριο τα παιδιά μας χωρίς να χρειαστεί να εκπατριστούν. 

Γιατί δεν με ενδιαφέρει να συνεχίσω να κάνω ότι έκανα χτες ενώ ο μισθός μου θα συρρικνώνεται για τα επόμενα 20-30 χρόνια (υπάρχουν βέβαια αυτοί που ακόμα και σήμερα λένε "αφού μειώνεται ο μισθός μου θα δουλέψω λιγότερο"). Με ενδιαφέρει να δω ότι κάτι γύρω μου αλλάζει, ότι ο διπλανός μου αχαΐρευτος αναγκάστηκε να εργαστεί, ότι ο παραδιπλανός μου σπάταλος (της δημόσιας περιουσίας) δεν μπορεί πια να σπαταλά και έχει ελεχθεί. Αν δω την αλλαγή γύρω μου, θα αλλάξω και εγώ, θα θέλω και εγώ να γίνω καλύτερος, ή, εάν δεν είμαι τέτοιος τύπος (που έχει φιλότιμο), θα εργαστώ παραπάνω για να διατηρήσω τη θέση μου (υπό τον φόβο των Ιουδαίων).

Όμως δυστυχώς το μόνο που άλλαξε είναι η συνεχής μείωση των μισθών, η τρομοκρατία της πτώχευσης και η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας. Πάντως το κράτος θα έπρεπε τουλάχιστον να ενδιαφερθεί για τους ανέργους και να προσπαθήσει να οργανώσει κάποιες δραστηριότητες για αυτούς ώστε να αισθάνονται μέρη ενός κοινωνικού συνόλου, να μην περιθωριοποιούνται και να μην καταλήγουν σε ψυχίατρους. Στα Χανιά για παράδειγμα, υπάρχουν τόσα ασυντήρητα, άβαφα διατηρητέα δημόσια κτήρια, θα μπορούσε ο δήμος, ο ΟΑΕΔ, και δεν ξέρω ποιος άλλος να μαζεύει ανέργους (έστω και εθελοντικά) και να τους δίνει χρώματα και εργαλεία να δουλέψουν για το καλό της κοινότητας. Δεν πειράζει και αν λουφάρουν, δεν πειράζει και αν αργούν, αυτό που μετράει είναι να βρίσκονται σε κίνηση και να έχουν παρέα...

Τα γεγονότα στην φλεγόμενη μέση ανατολή ανέδειξαν νέα εργαλεία για τους καταπιεσμένους λαούς και τους διεφθαρμένους πολιτικούς τους. Σήμερα τα νέα λένε για το πάγωμα των περιουσιών των Καντάφι και Μουμπάρακ με βούλευμα του ΟΗΕ. Άρα μπορούμε και εδώ στην Ελλάδα μέσω κινητοποιήσεων να πετύχουμε αντίστοιχα αποτελέσματα για τις περιουσίες των επίορκων πολιτικών που τα φάγανε μαζί ανεξαρτήτως κόμματος και ανεξαρτήτως της τοπικής νομοθεσίας που τους έχει αμνηστεύσει.

Άρα με ένα ισχυρό λαϊκό αίτημα που θα εκφραστεί με μαζικές κινητοποιήσεις μπορούμε να ζητήσουμε από τους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ) να παγώσουν τους λογαριασμούς των επίορκων υπουργών και βουλευτών της τελευταίας τριακονταετίας (όλων δηλαδή :-) γιατί δεν νομίζω κανείς να έχει σεβστεί τους όρκους του) και να τους απαγορεύσουν τα ταξίδια στο εξωτερικό. Έτσι καθώς όλοι τα λεφτά τα έχουν βγάλει έξω (βλέπε Βερελής) για να είναι και αφορολόγητα δεν θα μπορέσουν ποτέ να τα χρησιμοποιήσουν. 

Έτσι για να μη νομίζουν τα λαμόγια που τα φάγανε όλοι μαζί ότι επειδή τα φτιάξανε ωραία στην Ελλάδα δεν μπορεί η παγκόσμια κοινότητα να τους ενοχλήσει. Επίσης εάν είναι λογικοί και δουν ένα τέτοιο στοχευμένο κίνημα είναι πιθανό να το κάνουν από μόνοι τους πριν καεί όλη η χώρα.

Τα λέω αυτά γιατί δυστυχώς τα προβλήματα αργά ή γρήγορα θα έρθουν και εδώ. Και εδώ ο λαός καταπιέζεται από τους ίδιους πολιτικούς εδώ και 30 χρόνια. Στα Χανιά βγαίνουν οι ίδιοι βουλευτές τόσα χρόνια, πως; Μα φυσικά με τις στρατιές των ευνοημένων τους που τους ψηφίζουν γιατί τους έκαναν τη μετάταξη, τους πέρασαν το μάθημα στο Πανεπιστήμιο (άκουσον άκουσον), τους έβαλαν ρεύμα κα νομιμοποίησαν το αυθαίρετο, τους διόρισαν μέλος της οικογένειας, κλπ. Άραγε αυτοί θα καταλάβουν ότι όλες αυτές οι μικροεξυπηρετήσεις έφεραν τη χώρα στο σημερινό βάραθρο; Για την ώρα βαυκαλίζονται συνεχίζοντας να ζητάνε μπας και την κουτσοβολέψουν ακόμα και σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.

Ο πολύς λαός όμως, και ιδιαίτερα οι νέοι τους οποίους το σύστημα αδικεί γιατί α) δεν υπάρχουν πια δουλειές, β) πρέπει να πληρώνουν τις παχυλές συντάξεις των ευνοημένων βαρέως εργαζομένων, των εξυγιάνσεων των οργανισμών και γ) μεγαλώνουν σε μια κοινωνία αποστεωμένη ηθικά και αλλοιωμένη καταναλωτικά, είναι πολύ πιθανό να διαεκδικήσουν το δικό τους μέλλον με αντίστοιχες κινητοποιήσεις με αυτές των αραβικών χωρών.

Γιατί όσο και αν αυτό δεν αρέσει στις τοπικές νομεκλατούρες, οι ανάγκες των ανθρώπων έχουν παγκοσμιοποιηθεί, δεν έχει άλλες ανάγκες ο Έλληνας από τον Κινέζο, τον Τυνήσιο, τον Γάλλο. Όλοι θέλουν δουλειά, αξιοπρεπή διαβίωση, ειρήνη και πρόσβαση στην πληροφορία. Για αυτό τα γεγονότα αυτά δείχνουν και την απαξίωση των τοπικών ηγεσιών. Πέρα από τις περιφέρειες ο πλανήτης χρειάζεται μια κεντρική κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα παγκόσμια προβληματα της αύξησης του πληθυσμού, της απομύζησης των πόρων, της καταστροφής του περιβάλλοντος και της ανάπτυξης. Γιατί αν αυτά δεν αντιμετωπιστούν ολιστικά δεν θα γίνει τίποτα.

Η κ. Διαμαντοπούλου ως νέα, δυναμική και ονειροπόλος Υπουργός Παιδείας έβαλε μπροστά μια νέα εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Άλλη μία "φωστήρας" έρχεται να φέρει (με μία νέα παρθενογένεση) την αλλαγή που τόσο χρειάζεται η Ελληνική εκπαίδευση. Δυστυχώς όλες οι προσπάθειες που γίνονται στην Ελλάδα η ιστορία έχει δείξει ότι δεν είναι αποτέλεσμα ενδελεχούς μελέτης αλλά και όταν γίνεται ένα καλό ένας επόμενος υπουργός παιδείας το καταστρέφει. 

Για παράδειγμα, η Γιαννάκου επανέφερε τη βάση του 10 για την εισαγωγή σε μια σχολή μέσω των πανελληνίων εξετάσεων, ένα κατά τη γνώμη μου σωστό μέτρο (δείτε το άρθρο μου του Μαΐου για περισσότερες λεπτομέρειες), το οποίο η Διαμαντοπούλου κατήργησε. Αφού λοιπόν το κατήργησε ανακάλυψε ότι υπάρχουν ΤΕΙ που δέχονται ελάχιστους φοιτητές έως κανέναν, τα οποία προτείνει να κλείσουν. Όμως με την κατάργηση της βάσης η ίδια έστειλε σε αυτά τα ΤΕΙ φοιτητές ένα χρόνο νωρίτερα. Τι θα πει σε αυτά τα παιδιά; Πως θα μετακομίσουν για να σπουδάσουν σε άλλη σχολή; Πως θα σπουδάσουν σε μια σοβαρή σχολή εφόσον δεν αποδίδουν καθόλου στα μαθήματα;

Ας σχολιάσω όμως λίγο τον νέο νόμο που κυκλοφορεί εν είδει αντικειμένου διαβούλευσης για τα πανεπιστήμια. Νομίζω ότι ελάχιστα σημεία του ασχολούνται με την ποιότητα της εκπαίδευσης. Οι κύριοι στόχοι του φαίνεται να είναι η εισαγωγή αιρετών αρχόντων στα συμβούλια διοίκησης των Πανεπιστημίων, η μετακίνηση της ευθύνης της μισθοδοσίας στα Πανεπιστήμια και η μη δυνατότητα ανέλιξης του Λέκτορα. Θα αναφερθώ και στο θέμα της διοίκησης των εργαστηρίων που για μένα χρειάζεται διαρθρωτική παρέμβαση.

Το πρώτο στοιχείο της διαβούλευσης (η εισαγωγή αιρετών αρχόντων στα συμβούλια διοίκησης των Πανεπιστημίων) μου φαίνεται ένα καλό πρόσχημα για την κομματικοποίηση των Πανεπιστημίων. Ποιοι θα είναι τα πρόσωπα που θα τοποθετούνται εκεί; Μα φυσικά κομματικοί υπάλληλοι διαφόρων βαθμίδων και δυστυχώς θα καταλήξουν να είναι τόσο προσοντούχοι όσο και οι πολλοί δημοτικοί άρχοντες στους νέους δήμους. Όλοι προκρίνονται από κομματικά επιτελεία με κριτήρια την υπακοή στον ανώτερο (συνήθως κάποιον βουλευτή) και την ανοχή στα ρουσφέτια. Αυτούς θέλουμε να διοικήσουν τα Πανεπιστήμιά μας; Νομίζω πως όχι.

Τα δύο επόμενα στοιχεία (συμβασιούχος-λέκτορας και ευθύνη μισθοδοσίας στα Πανεπιστήμια) για μένα δείχνουν την πρόθεση της κυβέρνησης να μειώσει αισθητά τις δαπάνες για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πρώτον θέλει να δημιουργήσει μια στρατιά ανθρώπων οι οποίοι θα επωμίζονται μεγάλο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας στα Πανεπιστήμια, οι οποίοι δεν θα μπορούν να διεκδικούν αυξήσεις και να θεμελιώνουν δικαιώματα., καθώς οι λέκτορες, ως νέοι, αναλαμβάνουν μεγάλο μέρος των μαθημάτων. Δεύτερον, τα Πανεπιστήμια που δεν θα έχουν ίδιους πόρους για χρηματοδότηση θα κλείνουν ή θα βασίζονται σε σπόνσορες της βιομηχανίας για την οικονομική τους επιβίωση, μεταμορφωνόμενα, τοιουτοτρόπως, σε κέντρα σεμιναρίων για χρήση προϊόντων της αγοράς. Από την άλλη, δίνει τη δυνατότητα σε παλιά πανεπιστήμια του κέντρου (που είναι και στο κέντρο της διαφθοράς) να αυξήσουν τους μισθούς των καθηγητών με βάση τα ενοίκια που εισπράττει το Πανεπιστήμιο εκμεταλλευόμενο την περιουσία του (εις όφελος ποιανού τελικά;).

Τέλος το προσχέδιο του νέου νόμου δεν αγγίζει καθόλου καθηγητικά κατεστημένα. Ένα από αυτά είναι οι διευθυντές εργαστηρίων. Η θέση του διευθυντή εργαστηρίου είναι σαν του αρχιεπισκόπου. Εάν διοριστεί κάποιος μένει εκεί για πάντα (μέχρι να συνταξιοδοτηθεί ή να αποβιώσει). Αυτό δεν είναι καθόλου καλό για την εκπαίδευση και δεν αντικατοπτρίζει και την διεθνή πρακτική (στην Γαλλία για παράδειγμα η θέση είναι αιρετή για συγκεκριμένο αριθμό ετών). Γιατί δεν είναι καλό; Γιατί ο διευθυντής εργαστηρίου έχει την εξουσία να υπογράφει όλες τις προμήθειες του εργαστηρίου. Άρα προμηθεύεται ότι αυτός θέλει ανεξάρτητα από τις ανάγκες που υπάρχουν. Δεν είναι άγνωστη η πρακτική του να αγοράζει κάποιος κάθε χρόνο καινούργιο laptop επειδή έχει αυτή την εξουσία και δεν ελέγχεται από κανέναν. Εάν όμως ήταν αιρετή η θέση τότε οι διευθυντές θα δημιουργούσαν θεσμούς και διαδικασίες για τις προμήθειες, θα ήθελαν να είναι όλοι ευχαριστημένοι και θα έδειχναν καλύτερη διαφάνεια στα πεπραγμένα τους γιατί θα ήθελαν να ξέρουν σε ποιο καθεστώς θα βρεθούν όταν θα είναι διευθυντής κάποιος άλλος.

Πάντως, μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό μέτρων είδα και κάτι σωστό. Τη δυνατότητα των Πανεπιστημιακών τμημάτων να δημιουργούν προγράμματα σπουδών ανεξάρτητα με το όνομά τους. Για να δούμε μήπως όλα αυτά τα πιασάρικα βιντάλ-σασούν τμήματα φτιάξουν σωστά προγράμματα σπουδών και δώσουν σωστά πτυχία. Π.χ. τα τμήματα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του εξωτερικού δεν δίνουν ένα διπλό πτυχίο (όπως εδώ) αλλά έχουν προγράμματα σπουδών α) Ηλεκτρολόγου Μηχανικού και β) Πληροφορικής άρα ο φοιτητής παίρνει ένα σωστό πτυχίο ανάλογα με το πρόγραμμα που θα παρακολουθήσει, όχι δύο σε ένα...

Επίσης είναι σωστό μέτρο να συγχωνεύσει τμήματα και να φτιάξει ευρύτερα τμήματα που θα δίνουν διαφορετικά πτυχία. Με αυτό τον τρόπο θα χτυπήσει φαινόμενα νεποτισμού και οικογενειοκρατίας καθώς θα βάλει μαζί το προσωπικό από περισσότερα του ενός τμήματα. Επίσης θα διευκολυνθούν συνέργειες μεταξύ καθηγητών σε διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα. 

Τέλος, βρίσκω σωστό και αναγκαίο μέτρο αυτό του Καλλικράτη στα Πανεπιστήμια. Δεν έχει λογική ο κατακερματισμός των κονδυλίων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε κάθε πόλη και χωριό. Πιο σωστή είναι η δημιουργία μεγάλων αποκεντρωμένων μονάδων που θα προωθούν την συνέργια, και που θα δίνουν ποιοτική εκαπίδευση στους φοιτητές.

Αυτά τα ολίγα αγαπητοί μου για το καινούργιο φρούτο της κας Διαμαντοπούλου, δυστυχώς ο χρόνος μου δεν μου επιτρέπει να γράψω περισσότερα σήμερα και μένω μόνο σε αυτά.

Είναι γνωστό το αποτέλεσμα της παγκόσμιας νέας τάξης η οποία επιβάλλεται ήδη από τον πόλεμο του κόλπου συντεταγμένα από τις δυτικές χώρες. Οι ιθύνοντες σε αυτές τις χώρες έχουν καταλάβει ήδη ότι το τέλος του καπιταλισμού έχει επέλθει και έχουν ήδη δημιουργήσει την διάδοχο κατάσταση την οποία μάλιστα δεν έχουν επεξεργαστεί ακόμα οι θεωρητικοί της κοινωνιολογίας καθώς κρύβεται επιμελώς. 

Γιατί όμως έχει επέλθει το τέλος του καπιταλισμού; Καταρχήν θα αντιγράψω τον ορισμό από την wikipedia: "Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα όπου το μεγαλύτερο μέρος της οκονομικής ζωής και κυρίως η κυριότητα των μέσων παραγωγής, όπως και οι επενδύσεις σε οικονομικά αγαθά, παραγωγή, κατανομή, το εμπόριο και υπηρεσίες, κατέχονται από ιδιώτες, και πραγματοποιείται από ιδιωτική πρωτοβουλία, (και όχι από το κράτος), σε διαδικασία οικονομικού ανταγωνισμού με κυρίαρχο κίνητρο το κέρδος. Ο Καπιταλισμός αποτελεί τον οικονομικό πυρήνα του φιλελευθερισμού." Εάν κοιτάξει κάποιος ποιοι είναι οι σύγχρονοι πλούσιοι θα δει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι αυτοί οι οποίοι δουλεύουν στον χρηματιστηριακό τομέα. Αυτοί όμως ούτε μέσα παραγωγής κατέχουν, ούτε ασχολούνται με το εμπόριο και τις υπηρεσίες. 

Ποια είναι λοιπόν η δραστηριότητα των νεόπλουτων και της σύγχρονης άρχουσας τάξης; ποιες οι αξίες τους; Ποιες οι αρχές τους; Ας αρχίσουμε από την δραστηριότητά τους. Μην νομίζετε ότι χρησιμοποιούν επιστημονικά εργαλεία για τις "επενδύσεις" τους. Εάν υπήρχε λογική πίσω από την διακύμανση των τιμών στα χρηματιστήρια τότε οποιοσδήποτε είχε μια επαρκή τεχνογνωσία σε μεθόδους λογιστικές ή τεχνητής νοημοσύνης (τέτοιες μέθοδοι έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον στο παρελθόν) θα μπορούσε να επενδύσει κερδοφόρα. Πως "δουλεύει" λοιπόν ο χρηματιστής; Βασίζεται στην επικοινωνία του με ανθρώπους κλειδιά οι οποίοι μπορούν ανάλογα με τις ορέξεις τους και τις πληροφορίες που αφήνουν να διαρρεύσουν ή που θα παίξουν στον διεθνή τύπο να επηρεάζουν την αγορά. Άρα ο χρηματιστής βασίζεται στο να βλέπει τηλεόραση και να μαζεύει πληροφορίες από συναδέλφους του "πιο φτασμένους". Επειδή πληροφορίες στην εποχή μας υπάρχουν πολλές ο πιο πετυχημένος χρηματιστής είναι αυτός που ξέρει να ποντάρει στις καλύτερες (όπως στον ιππόδρομο οι έμπειροι ξέρουν ποια είναι τα καλά άλογα). Μήπως είναι ένας κοινός κουτσομπόλης και τζογαδόρος; Πάντως σίγουρα παράγει αέρα κοπανιστό.

Και έτσι έρχομαι στο κομμάτι των αξιών. Ένας κουτσομπόλης και τζογαδόρος που γίνεται άρχουσα τάξη αυτού του κόσμου σίγουρα δεν μπορούμε να περιμένουμε να ανταμείβει τον εργατικό άνθρωπο αλλά αυτόν που θα του δώσει την πληροφορία για το πως θα κερδίσει περισσότερα, αβίαστα. Σίγουρα αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι και τόσο καλλιεργημένοι (δεν λέω μορφωμένοι) γιατί ο τζόγος και η αεργία δεν είναι αξίες της ανθρωπότητας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Δεν γνωρίζουν τη χαρά της δημιουργίας αλλά μόνο την χαρά του κέρδους. Γιατί το μόνο που δημιουργούν είναι νούμερα σε υπολογιστές (γιατί τα λεφτά που βγάζουν δεν είναι καν τυπωμένα).

Έτσι λοιπόν οι πραγματικοί εχθροί των δημιουργών (εργατών, επαγγελματιών, καλλιτεχνών) είναι τα χρηματιστήρια και τα λεγόμενα golden boys. Εκεί συσσωρεύεται ο (εικονικός) πλούτος της ανθρωπότητας από ανθρώπους ηθικά ξεπεσμένους για αυτό και η παγκόσμια σύγχρονη διακυβέρνηση δεν έχει ηθική αλλά ούτε και λογική. Δεν αξιολογείται π.χ. ένας πόλεμος με την λογική αλλά με το πόσο θα πιάσει στο χρηματιστήριο η είδηση που θα τον ακολουθήσει...